Zelig @ 08-01-2009 18:00

The Ku Klux Klan, who saw Zelig as a Jew, that could turn himself into a Negro and an Indian, saw him as a triple threat.

* İzlediğim en keyifli filmlerden biriydi, tavsiye ederim.

En - 3 @ 26-12-2008 18:57
Yılın Dizisi


En - 2 @ 26-12-2008 18:43
Yılın Aburu

ve Cuburu
Yılın Diyet Dostu
ve Ortağı
Yılın Olayı

2.5 ayda 10 kilo vermek

ve etkileri


Bir daha tadamayacakmışçasına çikolata yemeye doyamamak
Üşümek

En @ 26-12-2008 10:42
Yılın Kitabı



Fuar Önerileri @ 29-11-2008 09:23

Koleksiyoncu


Aylak Adam


Daima ve Sonsuza Dek


İmkânsızın Şarkısı


Madde 22


Nietzche Ağladığında





Istırap Molası @ 21-11-2008 21:21

Her şey beni yoruyor, yormayan şeyler bile. Neşeyle acının tadı, benim için bir.

Ne kadar da isterdim bir bahçedeki havuzda, kâğıttan gemilerini yüzdüren bir çocuk olmayı, bir de asma kameriyesi olsun üzerimde, kameriyenin kafesi sığ sulardaki koyu yansımaların arasında, ışıktan ve yeşil gölgelerden bir dama tahtası çizsin.

Hüznümü akıl çerçevesine sığdırmak mı? Akıl yürütmek çaba harcamak anlamına geliyorsa, bu neye yarar ki? Hem zaten, insan üzgünken elini bile oynatamaz. Sıradan hayatın vazgeçmeyi çok istediği o hareketlerinden bile vazgeçemiyorum. Vazgeçmek çaba istiyor çünkü bende ise cesaret verecek küçücük bir ruh bile kalmamış.

Sık sık, şu arabanın sürücüsü olmadığıma, şu faytonda arabacılık yapmadığıma, herhangi hayalî bir Başkası olmadığıma yanıyorum acı acı, tabii benimkinden başka olan hayatı sırf arzumdan güç alarak, zevk vererek girsin içime ve bunu da başkası olması sayesinde yapabilsin!

Bu gerçekleşseydi, rastgele bir şey gibi dehşete düşürmezdi beni hayat. Hayat fikri bir bütün gibi, zihnimin omuzlarını çökertmezdi.

Düşlerim saçma birer sığınak, yıldırıma karşı şemsiye açmaktan farkı yok.

Öylesine cansız, öylesine acınacak durumdayım; hareketlerden, çaba harcamaktan öylesine uzağım.

Kendi benliğimin ne kadar derinine dalarsam dalayım, düşlerdeki tüm yollar beni kaygı dolu düzlüklere çıkarıyor.

O kadar sık düş kurduğum halde, ben bile düşleri elimden kaçırdığım boşluklara düşüyorum. O zaman açık seçik görüyorum varlıkları. Sarındığım sis tabakası dağılıyor. Ve gözle görülen tüm sivri köşeler ruhumun etini örseliyor, baktıkça tüm sert şeyler beni yaralıyor ki sert olduklarını böyle anlıyorum. Nesnelerin görülen bütün ağırlığı, ruhumun içine çöküyor.

Hayatım dayak yemekle geçiyor sanki.

Fernando Pessoa

Huzursuzluğun Kitabı

The Fall @ 10-11-2008 16:48

Kendinize bir iyilik yapın ve bu filmi mutlaka izleyin. Gayet güzel akan iki başarılı kurgunun, geleceğin yıldızı olacak dünyalar tatlısı Catinca Untaru'nun, "sadece bakışları yeter oyuncular" kategorisinden Lee Pace'in tadını çıkarın.

Ve size masal anlatan birinin olmasını özlüyorsanız, Tarsem Singh bu filmi çektiği için sinema tanrısına milyon kere şükredin.

Ayrıntılı bilgi için buraya.

illüstrasyon: http://www.akikokato.com/

Libertango @ 10-11-2008 16:45


Buz üzerinde tango bundan daha güzel olamazdı, geçen 11 senede olmadı da zaten.

sevdiğim kitaplar - 137 @ 26-09-2008 12:17
Yalnızlık Gittiğin Yoldan Gelir - Selçuk Altun


Lobacheva & Averbukh @ 22-09-2008 20:52
Time For Peace



The Same Sun






okumadan bilemezdim @ 19-09-2008 23:03



my life without chocolate @ 17-09-2008 22:10



... @ 31-08-2008 18:06

Sadece adıyla ilgi çeken (KoyuLaciSiyahaYakın) bir film ne kadar güzel olabilir ki demeyin, izleyin, izletin.

daha mutlu olamam @ 17-08-2008 11:52
Müjde burada!

Çok az kaldı, çok az.

geleylülgel...

Okuma Günlüğü-3 @ 15-08-2008 22:04














Giriş:


Gelişme:






... @ 12-08-2008 21:22

Kız kahveye, tereyağlı kızarmış ekmek dilimleri getirdi.

“Reçeli var mıymış, bir sor” dedi Bill. “Anlayışlı bir biçimde sor.”

“Reçeliniz var mı?”

“Anlayışlı değil ki bu. Keşke İspanyolca konuşabilseydim.”

Büyük kâselerden içtiğimiz kahve çok güzeldi. Kız bir cam tabak dolusu ahududu reçeli getirdi.

“Teşekkür ederim.”

“Yahu, öyle olmaz!” dedi Bill. “Alaycı bir şey söyle. Primo de Rivera’yla ilişkili bir şaka patlat.”

“Riff’de nasıl bir reçele bulaştıklarını sorabilirim.”

“Kötü” dedi Bill. “Çok kötü. Yapamıyorsun. O kadar. Alaycılığı anlamıyorsun. Acıma duyguların yok. Acınacak bir şey söyle, hadi.”

“Robert Cohn.”

“Fena değil. Çok daha iyi. Peki, Robert Cohn niçin acınacak bir şeydir? Alaycı ol.”

Kahvesinden büyük bir yudum aldı.

“Boş ver be!” dedim. “Sabah karanlığında…”

“Al işte. Bir de yazar olacağım diyorsun. Sen bir gazeteciden başka bir şey değilsin. Sürgünde bir gazeteci. Oysa yataktan kalktığın anda alaycı olmalısın. Uyandığında ağzının içi acıyla dolu olmalı.”

“Hadi be” dedim. “Nereden çıkarıyorsun bütün bunları?”

“Her yerden. Kitap okumaz mısın sen? İnsanlarla konuşmaz mısın? Sen nesin biliyor musun? Bir sürgün. Niçin New York’ta yaşamıyorsun? Öğrenirdin böyle şeyleri. Ne yapmamı istiyorsun yani? Her yıl buraya gelip sana olanları anlatmamı mı?”

“Biraz daha kahve alsana” dedim.

“İyi. Kahve insana iyi gelir. İçindeki kafeinden ötürü. Hoş bulduk, kafein. Kafein adamı atına bindirir, kadını mezarına indirir. Ya da buna benzer bir şey. Senin derdin ne biliyor musun? Sürgünsün. Hem de en kötüsünden. Haberin yok mu? Hiç kimse ülkesinden ayrılıp basılmaya değer bir şey yazmamıştır. Gazetelerde bile basılmaz.”

Kahvesini içti.

“Sürgünsün sen. Toprakla olan ilintiyi yitirmişsin. İnceliveriyorsun. Yapay Avrupa ölçüleri bitirmiş seni. İçkiden öleceksin. Cinsellikten başka şey düşünmüyorsun. Bütün zamanını çalışacağına, konuşmakla harcıyorsun. Sürgünsün çünkü anlıyor musun? Ömrün kahve köşelerinde geçiyor.”

“Kötü bir yaşantıya benzemiyor” dedim. “Ne zaman işe başlayacağım?”

“İş yok. Kiminin söylediğine göre kadınların parasını yiyorsun. Başkalarıysa güçsüz olduğunu ileri sürüyorlar.”

“Doğru değil” dedim. “Bir kaza geçirdim o kadar.”

“Sözünü bile etme bunun” dedi Bill. “Ağza alınmayacak şeyler bunlar. Bunu kullanıp gizemli bir hava yaratmalısın. Henry’nin bisikleti gibi.”

Çok iyi kaptırmış gidiyordu, ama sustu. Güçsüzlükle ilgili sözlerine alındığımı sanmasından korkuyordum. Gene başlatmak istedim konuşmasını.

“Bisiklet değildi o” dedim. “Henry ata biniyordu.”

“Benim duyduğuma göre üç tekerlekli bisikletmiş.”

“Uçak da” dedim, “üç tekerlekli bisiklet gibi bir şeydir. Yönetim çubuğu aynı işi görür.”

Ama pedal çeviremezsin.”

“Doğru” dedim. “Pedal çeviremezsin.”

“Kapatalım bu konuyu” dedi Bill.

“Olur. Ben üç tekerlekli bisikletleri savunuyordum o kadar.”

“İyi bir yazardır üstelik bana kalırsa” dedi Bill. “Sen de çok iyi bir adamsın. Sana iyi bir adam olduğunu söyleyen oldu mu hiç?”

“İyi bir adam değilim.”

“Bak dinle. Sen çok iyi bir adamsın ve seni dünyadaki herkesten çok severim. Bunu sana New York’ta söyleyemem tabi. İbne olduğum anlamına gelir çünkü. Zaten İç Savaş da o yüzden çıktı. Abraham Lincoln ibneydi. General Grant’a âşıktı. Jefferson Davis de öyleydi. Lincoln da köleleri iddia üzerine serbest bıraktı. Dred Scott olayı İçki Düşmanları Birliğinin bir komplosuydu. Albayın karısıyla Judy O’Grady aslında seviciydiler.”

Sustu.

“Daha dinlemek istiyor musun?”

“Anlat” dedim.

“”Başka bilmiyorum. Öğle yemeğinde anlatırım.”

“Aslan Bill” dedim.

“İt oğlu it.”

Ernest Hemingway

Güneş de Doğar

Çev. Sinan Fişek

imdb top 250'den seçmeler @ 11-07-2008 21:29
77. Rebecca


75. 2001: A Space Odyssey



89. Sjunde Inseglet, Det




may the force be with you @ 30-06-2008 21:49
3lemeyi izlemişiz hazır taze taze, istatistiklere bakalım:

En sevdiğim karakter : 5. kez izlenen 5.episode sonunda hâlâ Han Solo.

En karizmatik karakter : Söylemeye gerek yok zaten herkesin malumu.

En sinir bozucu karakter : Chewbacca. Oldum olası sevmedim, sevemedim. Yine de Jar Jar'a bin kez tercih ederim kendisini.

En eğlenceli an : Han'ın Leia'yı göt ettiği tüm sahneler zaten Leia'yı da sevmem hiç öyle ana babadan böyle bir cüce çıksın olacak şey mi?

En heyecan verici an : Darth Vader vs Luke Skywalker

Serinin en iyisi : Her zaman, her yerde TESB.



carcarcarcar @ 30-06-2008 21:22
JAr JAr Binks yüzünden Phantom Menace'ı izleyemeyenler

JAr JAr Binks yüzünden Star Wars'u asla episode sırasına göre izleyemeyenler

YALNIZ DEĞİLSİNİZ!



@ 13-06-2008 22:16



i'm not the assman @ 13-06-2008 21:34

çantamın içindekiler @ 10-06-2008 21:24

Şimdi son sınavdan önce çantaları boşaltırken elime gelenleri yazayım.

- 1 adet 0.5 uçlu Bolero kalem (geri konulacak)
- 1 paket selpak mini (geri konulabilir)
- 2 tane toka (çıkarıldı)
- 1 adet bandana (çıkarıldı)
- Moleskine (geri konulacak)
- 1 adet silgi (geri konulacak, hâlâ bir sınav var :( )
- 1 adet silgicik (yıllar yılı dostum oldu o benim)
- 2 adet 0.5 uç, 1 adet 0.7 uç (0.7 kalemim de yok, cevabını bilmediğim sorular)
- Bir sürü bozukluk
- Öğrenci kimliği
- Salinger'ın 'Gençler' adlı öyküsü
- Halikarnas Balıkçısı'nın Parmak Damgası kitabı (2. vizelerden beri çantamdaymış, yeni fark ettim)
- Flash bellek
- Mp3 player

Aslında çok fazla şey de yokmuş, daha doğrusu orada olmasını beklediğim şeyler yokmuş. Keşke benim kayıp eşyalarım da şu çantadan dökülüverseydi, olmadı.

Sobe : İsteyen herkes yazabilir. Aklıma kimse gelmedi şimdi.

Koleksiyoncu - John Fowles @ 08-06-2008 14:22

“Boşuna. Yarım saattir uyumaya çalışıyorum, ama olmuyor. Yazmak bir çeşit uyuşturucu gibi. Dört gözle beklediğim tek şey. Bugün öğleden sonra, evvelsi gün G.P. hakkında yazdıklarımı okudum. Ve bana canlı göründü. İmgelemimin başka kimsenin anlayamayacağı parçaları eklemesinden ötürü canlı göründüğünün farkındayım. Yani, kendini beğenmişlik. Ama yine de, geçmişimi yeniden yaşatmak bir çeşit büyüyü andırıyor. Ve bu şimdide yaşamam olanaksız. Yoksa çıldırırdım.”

Bir insan hangi koşullarda yazmayı uyuşturucu olarak görür? Hangi şartlar altında şimdide yaşamayı olanaksız bulur? Caliban’ın insafına kalmış bir Miranda desek? Biraz daha açalım. (Burada bir özet geçmek gerekecek, kitabın konusundan haberdar olanlar sonraki iki paragrafı gönül rahatlığıyla atlayabilir.)

Güzel bir resim öğrencisi vardır (Miranda) ve onun hayranı bir kelebek koleksiyoncusu (Frederick Clegg) öyle ki Miranda’nın saç örgülerini ipek kozasına, kendisini Calias Hyale’e benzetir – yaklaşılması zor, az rastlanan ve çok zarif. Bir gün müşterek bahisten yüklü bir para kazanır bu koleksiyoncu ama aklında hep Miranda vardır zira unutmak insanın yapacağı değil, başına gelecek bir şeydir ve onun başına gelmemiştir. Ve O’nu aramaya koyulur. Bir kafede onun sigara için parası olmadığını görünce Miranda’nın ayaklarına sermeye hazır olduğu serveti aklına gelir ve kendine o gün sonradan gerçeğe dönüşecek bir düş kurma hakkını tanır: Miranda’yı kapıp, minibüsüyle uzak bir eve götürerek kibarca tutsak etmek. Miranda’nın ondan hoşlanmasıyla modern bir evde çocuklar ve gereken her şeyle biten bir düş. Mutlu son.

Ne var ki gerçek hayata işler böyle yürümez, Clegg, Miranda’yı kaçırıp tutsak eder. Ama Miranda düşündüğünden farklıdır, sıradan insanlar gibi değildir, fazlasıyla zekidir. Onda sürekli bir suçluluk duygusu uyandırır, oysa Clegg’in düşlerinde durum tam karşıtıdır. Ve Miranda, tanıma sürecinde onu âşık olacağı erkek olarak değil, Caliban olarak görür – çirkinliğin ta kendisi. Süreçte iki tarafın da beklediği şeyler gerçekleşmez, en sonunda Miranda kendisini tutsaklıktan kurtaracağını umduğu bir adım atar ancak bunun Clegg tarafından karşılık bulan biçimi, rezillikten ve aşağılanmışlıktan başka bir şey değildir ve Miranda’nın Clegg’in gözünde değerini yitirmesiyle başlayıp kötü sonuçlara varacak olaylar dizisini başlatır. Mutlu olmayan, insanın kanını donduran son.

Koleksiyoncu’da en sevdiğim şey, olayların iki tarafın ağzından da verilmesi ve kitabın yapısında bile Miranda’nın tutsaklığının belli olması. Kitap Koleksiyoncu’nun anlatısıyla başlar, gittikçe değişen düşlerini öğreniriz, önce kurban olan Miranda’yı kurtaranken sonra kendini onu tutsak eden olarak düşünmesini. Ve gerekçelerini; parası ve zamanı olan herkesin dürtülerinin peşinden koşacağını iddia eder ve hiçbir zaman bunu yapabileceğini düşünmediğini, olayların akışının onu bu noktaya getirdiğini. İlk başta Miranda’ya yaranmaya çalışırken, onun ilk yalvarmasıyla kendini güçlü hissedişi ve kendini ona sunmasıyla biten süreçteki olağan zalimliğini de görürüz. Clegg tarafında hep bahaneler, açıklamalar vardır, yoğun biçimde kendini haklı çıkarma çabası.

İkinci bölüm, Miranda’nın ağzındandır. Miranda, defterine yazar o andan kaçmak için, geçmişin anılarına ve G.P.’ye sığınır, hayalleri vardır, kaçma planları ve son ana kadar umudu. Clegg’in bölümü nasıl donuk ve savunmacı ise, Miranda’nın bölümü bir o kadar canlıdır. Fowles, olağan ustalığıyla Koleksiyoncu’yu – biriktirici, saklayıcı, sınıflandırıcı- ve Miranda’yı – yaratıcı, canlı, yaşayan – anlatır. İki taraf arasında tarih boyunca süregelen bir çatışma her zaman olmuştur her zaman, kitapta da bu döngü tekrarlanır. Miranda, öğretici rolüne soyunur, Clegg’in söylediklerini düşünmek yerine paketlemeyi tercih etmesi onu başarısızlığa uğratır. Öte yandan, Miranda ne kadar aksini iddia etse de Clegg, onun sınıf ayrımı yapığını düşünür, hiçbir zaman kaynaşamazlar ve Miranda, kendini Clegg’den her anlamda üstün görmekten son ana kadar vazgeçmez, Clegg’de ise iktidar hırsı oluşmaya başlar ve gücünü Miranda üzerinde kullanır. Kitabın arka kapak yazısındaki tümcede de belirtildiği gibi Koleksiyoncu, “içimizdeki ‘iktidar’ ve ‘teslim olma’ isteğinin hangi şartlarda ortaya çıkabileceğinin anlatısı olarak da okunabilir.”

Buradan hareketle başka bir kitaba da değinmek istiyorum kısaca, benim Koleksiyoncu’dan alıntıladığım bölüm, Stephen King’in Misery kitabında da yer almakta. Misery’i okurken o alıntıya geldiğimde, King’in Fowles’tan esinlendiğini düşünsem de sonradan On Writing kitabında gördüğü bir rüya üzerine kitabı yazmaya kadar verdiğini öğrendim. Aslında çok güzel benzerlikler var: İkisi de kendi Caliban’larınca hapsedilmiş durumda, Misery’de tutsak edilen yazar, kendini Misery romanlarından kurtarmaya çalışıp roman serisinin başkahramanını öldürür, yeni bir roman yazar. Ama Misery hayranı gardiyanı, o kitabı ağrı kesici karşılığı Paul’e yaktırtır ve O’nu yeniden Misery yazmaya zorlar –kısır döngüsüne dönüş.

Miranda ise Clegg’in var olan tüm güzel şeyleri yok eden tehdidi altında yaşar, yaratmak için görmesi engellenir, duyguları önemsenmez, ondan beklenen güzel bir sergi malzemesi olmasıdır. Miranda da Paul de yaşamak için yazmak zorundadırlar, Paul buna Misery romanını en kısa zamanda bitirmek için mecburdur, Miranda ise çıldırmamak için. Ve ikisi de gardiyanlarınca ölümüne tutulurlar, serbest kalmalarındansa ölmeleri tercih edilir. Clegg, Miranda’yı kurtarmaya geldikleri bir an olursa, onun yüzüne yastık bastırarak boğmak zorunda kalacağını hayal eder, Annie Wilkes’in yöntemleri kuşkusuz daha korkunçtur, o gelen polisleri öldürmeyi tercih eder.

Koleksiyoncu üzerine söyleyeceklerim, dağınık ve ilgisiz görünen bu parçalardan ibaret. Bu güzel pas için Hikmet Bey’e teşekkür ediyorum. Şimdi mim olayının son aşaması için, iki kişiyi sobelemem gerekiyor. Sera Hanım ve Deniz Hanım, göreviniz – tabi kabul ederseniz – sizi heyecanlandıran bir kitaptan alıntı yapıp üzerine birkaç kelâm etmek ve iki kişiyi sobelemek. Ve mim cevabınızın linkini, takibi kolay olsun diye buraya yorum olarak bırakmak. Hangi kitapları seçeceğinizi gerçekten çok merak ediyorum. Hadi bakalım.

Marlowe ya da Burgess @ 24-05-2008 21:00



josh değil taş @ 20-05-2008 21:06

Taş gibi oldum. Taş gibi olduk. Taş gibi olmuşlardı.

Çekim Kuralları'ndan satırlar